名詞
词源
源自 ของ (kɔ̌ɔng，“物品”) + หมั้น (“訂婚”)。 可能首用於1934年，當時起草了《1934年民商法典第五編頒行法》（พระราชบัญญัติให้ใช้บทบัญญัติบรรพ ๕ แห่งประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ พุทธศักราช ๒๔๗๗）（於1935年5月27日簽署成為法律）。
读音
- ของหมั้น kʰ ɒ ŋ h m ạ ˆ n
- ของ-มั่น kʰ ɒ ŋ – m ạ ˋ n
- kɔ̌ɔng-mân
- khong-man
- /kʰɔːŋ˩˩˦.man˥˩/
释义
聘禮，定情信物：由男方或其家庭給予女方的財產，作為二人將結婚的證據
มาตรา ๓ ให้ยกเลิกความในมาตรา ๑๔๓๖ และมาตรา ๑๔๓๗ แห่งประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ และให้ใช้ความต่อไปนี้แทน "...มาตรา ๑๔๓๗ การหมั้นจะสมบูรณ์เมื่อฝ่ายชายได้ส่งมอบหรือโอนทรัพย์สินอันเป็นของหมั้นให้แก่หญิงเพื่อเป็นหลักฐานว่า จะสมรสกับหญิงนั้น เมื่อหมั้นแล้ว ให้ของหมั้นตกเป็นสิทธิแก่หญิง...ถ้าจะต้องคืนของหมั้นหรือสินสอดตามหมวดนี้ ให้นำบทบัญญัติมาตรา ๔๑๒ ถึงมาตรา ๔๑๘ แห่งประมวลกฎหมายนี้ ว่าด้วยลาภมิควรได้ มาใช้บังคับโดยอนุโลม"
第三條 民商法典第1436條及第1437條之規定應予廢止，並由以下內容取代：「……第1437條 當男方將作為聘禮的財產交付或轉讓給女方，作為男方將與女方結婚的證據時，訂婚即告完成。訂婚後，聘禮的絕對所有權歸屬於女方……若依本章規定需要返還聘禮或彩禮，應準用本法典關於不當得利的第412條至第418條規定。」
1990, พระราชบัญญัติแก้ไขเพิ่มเติมประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ (ฉบับที่ ๑๐) พ.ศ. ๒๕๓๓: